Ионов Всеволод Михайлович
Всеволод Михайлович Ионов (1851 сыл олунньу 11 күнэ, Астархаан — 1922 сыл олунньу 2 күнэ, Буча, Киев күбүөрүнэ[d]) — Ыраахтааҕылаах Арассыыйа кэминээҕи бэлитиичэскэй сыылынай, норуодунньук-революционер; Саха сиригэр көскө олорбут этнограф, фольклорист, тюрколог, саха тылын чинчийээччи, педагог[1].
Олоҕун олуктара
1851 сыллаахха олунньу 11 күнүгэр Астрахань куоракка дворяннар (сорох дааннайынан почтмейстер) дьиэ кэргэнигэр төрөөбүт[2][3]. Царицыно гимназиятын бүтэрэн баран, Санкт-Петербургдааҕы технологическай институкка үөрэххэ киирбит. 1875 сыллаахха оробуочайдарга өрөбөлүүссүйэ пропагандатын ыыппытын иһин үөрэҕиттэн уһуллубут.
1876 сыллаахха Москваҕа тутуллан, 1877 сыллаахха суутунан бырааба барыта быһыллан, 5 сылга хаатырга үлэтигэр ыытыллыбыт. Хаатырганы Новобелгородскай централга, онтон Нерчинскэйгэ (Кара өрүскэ) ааспыт[3].
1883 сыллаахха бэс ыйын 14 күнүгэр хаатырга кэнниттэн Саха уобалаһыгар көскө кэлбит. Бастаан Баайаҕантай улууһугар 6 сыл, онтон Боотур Уус улууһугар олорбут. 1899 сыллаахха көҥүл ылан Дьокуускайга көспүт[1][4]. Көскө олорон Н. А. Виташевскайы, Э. К. Пекарскайы, С. В. Ястремскайы уонна да атын саха тылын уонна култууратын чинчийэр дьону кытта ыкса билсибит[2].
1910 сыллаахха доруобуйатынан сибээстээн дьиэ кэргэнин кытта Киевка көһөргө көҥүллэппит. Ол сыл Билим Академиятын ыҥырыытынан Санкт-Петербурга «учуонай-корректор» быһыытынан үлэлии барбыт, онно Э. К. Пекарскай «Образцы народной литературы якутов» диэн үлэтин таһаарыыга кыттыбыт. 1917 сыллаахха Киевка төннүбүт[2][1].
Украинаҕа, Киев таһынааҕы Буча ыстаансыйаҕа, 1922 сыл олунньу 2 күнүгэр өлбүт[3].
Үлэтэ
Педагог быһыытынан
В. М. Ионов Саха сиригэр 28 сыл олорбутуттан 16-тын педагогикаҕа анаабыт. 1893 сыллаахха Боотур Уус улууһун I Дьохсоҕон нэһилиэгэр чааһынай оскуола арыйбыт. Онно оҕолору нуучча тылыгар, ахсааҥҥа, Арассыыйа устуоруйатыгар уонна географиятыгар үөрэтэрэ. Оскуола 6 сыл үлэлээбитэ, бу кэмҥэ 20-чэ үөрэнээччи бүтэрбитэ. 1901–1910 сылларга Дьокуускайга И. Н. Эверстов чааһынай оскуолатыгар учууталлаабыта. Саха интэлигиэнсийэтин үгүс өттө оҕолорун реальнай училищаҕа уонна дьахтар гимназиятыгар бэлэмниир сыалтан бу «Ионов оскуолатыгар» үөрэттэрэрэ[4][5].
Бэйэтэ оҥорбут сахалыы букубаарын туһанан үөрэтэрэ. Бу букубаара С. А. Новгородов уонна Н. Е. Афанасьев үлэлэригэр эбиллэн, 1917 сыллаахха бастакы сахалыы букубаар быһыытынан бэчээттэммитэ[6].
Чинчийэр үлэтэ
Ионов көскө олорон саха тылын, фольклорун уонна сиэрин-туомун дириҥник үөрэппитэ:
- Сибиряков эспэдииссийэтин (1894–1896) кыттыылааҕа[2];
- 1903 сыллаахха Айаан-Ньылхан эспэдииссийэтигэр кыттан Майда эбэҥкилэрин олохторун-дьаһахтарын чинчийбитэ[1];
- Э. К. Пекарскай «Саха тылын тылдьытын» оҥоруутугар сүҥкэн кылааты киллэрбитэ. Кини этиитинэн тылдьыт транскрипциятын олоҕор академик О. Н. Бётлингк алпаабыта ылыллыбыта[7];
- «Живая старина» уонна «Сибирские вопросы» сурунааллары кытта үлэлэспитэ[1].
Суруналыыс быһыытынан
1908–1910 сыллардаахха «Якутский край», «Якутская жизнь» уонна «Якутская мысль» хаһыаттар эрэдээктэрдэринэн үлэлээбитэ[5].
Наҕараадалара уонна ытык ааттара
- Айылҕаны, антропологияны уонна этнографияны таптааччылар импэрээтэрдээҕи уопсастыбаларын чилиэнэ (1911)[1];
- Нуучча географияҕа уопсастыбатын чилиэнэ (1911)[1];
- Нуучча географияҕа уопсастыбатын Илин Сибиирдээҕи салаатын кыра көмүс мэтээлэ (1914) — Сибиряков эспэдииссийэтигэр үлэлэрин иһин уонна сахалар христианство иннинээҕи итэҕэллэрин туһунан үлэлэрин иһин[2].
Дьиэ кэргэнэ
- Кэргэнэ — Ионова-Андросова Мария Николаевна (1864–1941), олоҥхоһут, саха фольклорун чинчийээччи. 1893 сыллаахха кэргэннии буолбуттар[4].
- Кыыһа — Ионова Ольга Всеволодовна (1911–1962), сахаттан бастакы устуорук учуонай дьахтар, XVII үйэ устуоруйатыгар уонна сахалар матырыйаалынай култуураларыгар анаммыт билим үлэлэрин ааптардара[8].
Аатын үйэтитии
- В. М. Ионов оскуола-дьиэтэ 1978–1979 сыллардаахха сөргүтүллүбүтэ уонна Таатта улууһун Черкөөхтөөҕү «Якутская политическая ссылка» өйдөбүнньүк түмэлэ буолбута. Дьиэҕэ «Бу балаҕаҥҥа көскө сылдьар норуодунньук, этнограф, лингвист Всеволод Михайлович Ионов (1851-1922) оскуола арыйан үлэлэппитэ» диэн суруктаах өйдөбүнньүк дуоска туруоруллубута[4].
Сүрүн үлэлэрэ
- К вопросу о скотоводстве у якутов Якутского округа // Памятная книжка Якутской области на 1896 г. Якутск, 1896. Вып. 1. С. 1-60.
- Поездка к майинским тунгусам // Известия ОАИЭ при Казанском университете. 1904. Т. 20. Вып. 4-5. С. 159-174.
- По поводу допущенного в «Словаре якутского языка» отступления от правописания акад. Бётлингка // Пекарский Э.К. Якутский словарь. СПб., 1907. Вып. 1.
- Орел по воззрениям якутов // Сборник МАЭ. 1913. Т. 1. Вып. 16. С. 1-28.
- Медведь по воззрениям якутов // Живая старина. 1915. Прил. 3. С. 51-58.
- Дух-хозяин леса у якутов // Сборник МАЭ. 1916. Т. 4. Вып. 1. С. 1-43.
- Якутский букварь, составленный В.М. Ионовым. Якутск, 1917.
- К вопросу об изучении дохристианских верований якутов // Сборник МАЭ. 1918. Т. 5. Вып. 1. С. 155-164.
Кини туһунан
- Убрятова Е.И. Очерк истории изучения якутского языка. — Якутск, 1945.
- Ионов В.М. // Биобиблиографический словарь отечественных тюркологов: Дооктябрьский период. — М., 1989. — С. 105–107.